İYİ OLMAK ÜZERİNE

Jerry , çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi. Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman söylenecek olumlu bir söz bulurdu. Hatta bazen etrafındakileri çıldırtırdı bile, “ Bu adam , bu halde bile nasıl iyimser olabiliyor”. Birisi nasıl olduğunu sorsa, “bomba gibiyim”. Jerry bir doğal motivasyoncuydu…

Yanında çalışanlardan biri , o gün kötü bir günündeyse , Jerry yanına koşar , duruma nasıl olumlu bakılacağını anlatırdı. Bu tarzı fena halde düşündürüyordu beni… Bir gün Jerry’e gittim “anlamıyorum” dedim…”nasıl oluyor da , her zaman , her konuda bu kadar olumlu bir insan  olabiliyorsun… Nasıl başarıyorsun bunu?”…

“Her sabah kalktığımda kendi kendime “ Jerry bu gün iki seçimin var. Havan ya iyi olacak ya kötü..” derim. Havamın iyi olmasını seçerim. Kötü bir şey olduğunda yine iki seçimim var. Kurban olmak ya da ders almak. Ben başıma gelen kötü şeylerden ders almayı seçerim. Birisi bana bir şeyden şikayete geldiğinde , yine iki seçimim var… Şikayeti kabul etmek ya da ona hayatın olumlu yanlarını göstermeyi seçerim.”….

“Yok yahu” diye protesto ettim. “Bu kadar kolay yani…” “Evet… Kolay” dedi Jerry…”Hayat seçimlerden ibarettir. Her durumda bir seçim vardır. Sen her durumda  nasıl davranacağını seçersin. Sen insanların senin tavrından nasıl etkileneceklerini seçersin. Sen havanın , tavrının iyi ya da kötü olmasını seçersin… Yani sen , hayatını nasıl yaşayacağını seçersin!..” Jerry’ nin sözleri beni oldukça etkiledi. Onu uzun yıllar görmedim. Ama hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek yerine , seçim yapmayı tercih ettiğimde hep onu hatırladım.

Yıllar sonra Jerry’ nin başına çok tatsız bir şey geldi. Soygun için gelen hırsızlar , paniğe kapılıp , Jerry’ i delik deşik etmişler… Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış. Taburcu edildiğinde  , kurşunların bazıları hala vücudundaymış. Ben onu olaydan altı ay sonra gördüm. “Nasılsın?” diye sorduğumda  , “bomba gibiyim” dedi “bomba gibi.”

“Olay sırasında neler hissettin Jerry?” dedim. “ Yerde yatarken , “iki seçimim vardı” diye düşündüm…. Ya yaşamayı seçecektim , ya ölümü.. Ben yaşamayı seçtim.”  “ Korkmadın mı , şuurunu kaybetmedin mi?”… “ Ambulans ile gelen sağlık görevlileri harika insanlardı. Bana hep “ iyileşeceksin merak etme “ dediler.

Ama acil servisin koridorlarında sedyemi hızla sürerken doktorların ve hemşirelerin yüzündeki ifadeyi görünce ilk defa korktum. Bu gözler bana “ adam ölmüş” diyordu. Bir şeyler yapmazsam , biraz sonra ölü bir adam olacaktım gerçekten” . “ Ne yaptın? “ diye merakla sordum. “ Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak herhangi bir şeye alerjim olup olmadığını sordu….

“ Evet “ diye yanıt verdim…” var…” doktorlar ve hemşireler merakla sustular… Derin bir nefes alarak kendimi toparladım ve bağırdım: “benim kurşunlara alerjim var!...”. Doktorlar ve hemşireler gülmeye başladılar. Tekrar bağırdım…” Ben yaşamayı seçtim. Beni bir canlı gibi ameliyat edin. Otopsi yapar gibi değil…”

Jerry sadece doktorların büyük ustalıkları sayesinde değil , kendi olumlu tavrının büyük katkısı ile yaşadı. Yaşaması bana yeni bir ders oldu. Her gün , hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız ve hakkımız olduğunu ondan öğrendim… Ve her şeyin kendi seçimimize bağlı olduğunu……

Bu yazıyı okudunuz. Şimdi iki seçiminiz var:

1.   Unutup gitmek.

2.  Dostlarınıza okuması , dağıtması için tavsiye etmek.

Ben ikincisini seçip , bunu sizler ile paylaşmayı tercih ettim…

Sevgiyle…….

  Bülent ŞİŞMAN

5.İletim Tesis ve İşletme Grup Müdürlüğü ADAPAZARI

iletim5-54@hotmail.com